هر جا راه میرم سر زبون و حرفمی

که تا بیناهیت خط درک ذهنتم برم

تو به آرامش احتیاج داشتی ، من باید برم ؟

همه خاطره های خوبمون می مونه به یادم

صدای حنجره م داره می خونه با سازم

کی سرنوشتو می بافه مال منو بشکافه

اینا دروغ کذب بازم اجحافه

کی می خواد خاطره های خوبو به یاد بسپاره

که خاطره های خوبم واسم همش اسرافه

اینا فقط اصراره که میاد از حرفام

نامزدیت اجباری بود ؟ یا از تو قلب ها ؟

نامزدیای اجباری از روی ناچاری 

از خانواده فرار کنی به سوی آزادی

من بدون تو پاییز زرد خزونو نمی خوام

من به یاد عطشت گرمای تابستونو می خوام

کاش نمی رفتم به غربت ....

اینا واقعیت داشت بود داستان یه عشق

با اینکه رفتی بهت نمیگم نارفیق

تو از یه دوست بالاتر بودی برام رفیق

من سردرد دارم اینجا از نبودت

من در هم بودم اینجا از سکوتت

صد فرسخ دورم من از اشک و روحت

صد در صد بودم من از غروبت

می خوام حس کنم عشقو من از روحت

داستان غم و جداییمون از تو بوده

من نبودم اینجا صاحب قلب و روحت

چشای منم از نبودت اشک و خونه

بیماری من از دوری تو جنونه

قلبم با تو در اوج بی تو در سقوطه

داستان عشقمون رو برگای زرد خزون

............. حروم

نمیشد چون گرمای دستات پلوم

انگار ... باز گرفتن دو دستی گلوم

نمی دونستم توی قلبت اجاره نشینم

یکم باهات صحبت دارم اجازه بشینم ؟

آخه چرا اینجور عشقا اداره نمیشن ؟

چرا دو تا معشوق با هم ادامه نمیدن ؟

چرا واسه هر کاری بهم اجازه نمیدن ؟

چرا حرفاشونو اونا با اراده نمیگن ؟

چرا دست تو دست یکی و فکر جای دیگه س

چرا حلقه تو دست یکی و عشق جای دیگه س

چرا بدیا مال یکی خوبیا مال همه

چرا ضعیفا با یکی ولی قویا با همه

امشب من راوی َم نکنین اشتباه

داستان مال من نیست مال اجتماع

توی دوست داشتن عشق کافی نیست 

خواستن مهمه و این بازی نیست

تو باید صادق باشی نسبت به معشوق

رابطه ی بینتون مثه علت و معلول

نباید عشق بینتون باشه یه طرفه

حالا اطرافیان بدونن امشب چه خبره

فرض کنیم ما داریم دو زوج خوشبخت

خیلی با هم خوبن مثه دو قطب مثبت

با دخالت اطرافیا میشن از هم مرتد

از شرق عاشقی میرن تو غروب غربت

یه زمانی واسه هم بودن دو تا مکمل

زخم دوری رو قلباشون مثه مواد مخدر

تو یه ستاره ی آسمون و منم منجم

تو هلال آسمون و منم مدبر

حتی اگه راوی نباشم و صاب داستان

تو گناهکاری پس بلند شو صاف وایسا

من گدای توام ، توام واسه من رحمت

من تو رو می خواستم واسه ت کشیدم زحمت

من عاشق تو بودم یه ساقی زخمی

من یه جور درد توام واسه م مرهم دردی

من اخرم نفهمیدم چرا از عشقم سردی

بی دلیل ترکم کردی نزدی حرفی

تو یه صورت خیالی توی شب های من

من پر پروانه توام پروای من

راز چشای تو هنوزم در چشمای من

من هنوزم تو رو می خوام نجوای من

آمدی جانم به قربانت حالا چرا 

.... باید بری از یاد ما

تو همیشه بودی واسه م یه آدم دروغگو

می گفتم بهت تو می گفتی دروغ کو ؟

بدون نفرین فقط برو از پیشم

بدون حسی منم عاشق پیشه م

این زندگی واسه مثه گل یا پوچه

تو پرش کن اگه نباشی پوچه

مخاطب خاص اگه امدی کل حال روز منو میفهمی